Tak się składa, że ostatnio piszemy o tradycyjnych wyrobach z Podlasia. Najpierw była buza, fermentowany napój z piękną wielokulturową historią, a dzisiaj czas na mrowisko. 

Ciasto mrowisko - szlachetna historia

Tak jak buza wzięła się z niespodziewanego spotkania kultur w przedwojennym Białymstoku, tak mrowisko wzięło się (podobno) ze stołów litewskiej szlachty. Większość źródeł podaje też, że mrowisko gościło również na stołach biskupich. Czemu akurat tam? Przygotowanie tego ciasta było trudne i niezwykle pracochłonne, więc mogły sobie na nie pozwolić jedynie domy dysponujące odpowiednią dużą siłą roboczą, czyli liczną wykwalifikowaną służbą. Także same składniki do najtańszych nie należały - w efekcie mrowisko robiono tylko na wyjątkowe okazje.

Dopiero z czasem zwyczaj przygotowywania mrowiska trafił do zwykłych domów, ale i tam było to ciasto świąteczne, szykowane tylko na ważne okazje, wesela czy chrzciny.

Skąd mrowisko w Polsce?

Podobnie jak w przypadku buzy - z wielokulturowości i wymiany tradycji. Zwyczaj przygotowywania mrowiska pożyczyli Polacy z Sejneńszczyzny od sąsiadów Litwinów (dla których mrowisko to skruzdėlynas), a prawdziwą popularność zdobyło tam w drugiej połowie XX wieku. 

Jak się robi mrowisko?

Jak już pisaliśmy, to nie jest ciasto łatwe do przygotowania - potrzeba wprawy i czasu. Mrowisko powstaje z dziesiątek cieniutkich faworków smażonych w głębokim tłuszczu (każda parta oddzielnie!) i pieczołowicie układanych w stabilny kopczyk. Każda warstwa kopczyka, przed ułożeniem kolejnej musi zostać polana masą na bazie naturalnego miodu. Na koniec ciasto posypuje się dodatkami, m.in. makiem, które przywierają do słodkiej polewy. 

Przygotowanie całości zajmuje kilka godzin: ciasto musi odpoczywać, potem wałkowanie partiami na cieniuteńkie kawałki, potem smażenie (też partiami), odsączanie z tłuszczu i studzenie, układanie, polewanie... Ale efekt jest tego wart!

Mrowisko smakuje pięknie, jest kruche i jednocześnie aromatyczne, maślano-miodowe i słodkie jak lato na Suwalszczyźnie.